Dziesięcioletnia Elina Ostrovska udowodniła, że marzenia nie mają wieku. Uczennica Liceum im. Adama Mickiewicza zdobyła złoty medal podczas European Cheerleading Championship 2026 w Chorwacji. Za spektakularnym sukcesem kryją się jednak setki godzin treningów, wyrzeczenia całej rodziny i sport, który wciąż bywa niedoceniany.
Od kółka do mistrzostwa Europy
Jeszcze kilka lat temu próbowała różnych aktywności – tańczyła, chodziła na gimnastykę, akrobatykę i basen. Dziś jest mistrzynią Europy w cheerleadingu. Historia Eliny Ostrovskiej pokazuje, że czasem wystarczy jeden moment, aby odkryć swoją prawdziwą pasję.
Choć dziś z dumą prezentuje złoty medal wywalczony podczas European Cheerleading Championship 2026 w Novigradzie w Chorwacji, początki wcale nie zapowiadały tak spektakularnego sukcesu.
– To zaczęło się od tego, że Elina chodziła na tańce, ale z czasem zauważyliśmy, że to już nie do końca jej wystarcza i że ma znacznie większy potencjał – wspomina mama dziewczynki, Ilona Ostrovska.
Równolegle Elina trenowała gimnastykę akrobatyczną, jednak nie mogła już dołączyć do grupy sportowej odpowiedniej dla swojego wieku. Rodzina zaczęła więc szukać dyscypliny, która pozwoliłaby połączyć taniec z elementami gimnastyki.
Przełom nastąpił podczas jednego z turniejów koszykarskich.
– Była z tatą na meczu i zobaczyła dziewczyny występujące podczas przerw. Powiedziała wtedy: „Tato, ja też chciałabym tak tańczyć”. Zaczęliśmy szukać podobnych zajęć i trafiliśmy na cheerleading. To okazało się idealnym połączeniem tańca i sportu – opowiada mama.
Pierwszy trening wystarczył, by Elina wiedziała, że znalazła swoje miejsce.
– Pamiętam swój pierwszy trening. Były dwie trenerki, które uczyły nas różnych ruchów i układów tanecznych. Bardzo mi się to spodobało – mówi z uśmiechem młoda zawodniczka.
Talent, który zauważono bardzo szybko
Mama Eliny przyznaje, że od najmłodszych lat córka wyróżniała się ogromną determinacją i chęcią bycia najlepszą.
– Od początku było widać, że scena to jej żywioł. Zawsze chciała się wyróżniać, brała udział w konkursach tanecznych, sama przygotowywała choreografie i zdobywała nagrody. Bardzo lubiła występować przed publicznością.
Mimo tego rodzina nie zakładała, że sport stanie się dla dziewczynki czymś więcej niż pasją. Wszystko zmieniło się niespodziewanie.
Rok temu na około półtora miesiąca przed zawodami jedna z zawodniczek grupy sportowej doznała kontuzji. Trenerka zadzwoniła do rodziców Eliny z nietypową propozycją.
Dziesięciolatka miała w zaledwie miesiąc nauczyć się materiału, nad którym pozostałe zawodniczki pracowały niemal przez rok.
– Trenerka powiedziała, że bardzo wierzy w Elinę. To było ogromne wyzwanie, ale córka podjęła je bez wahania.
Efekt przeszedł najśmielsze oczekiwania.
– Opanowała cały układ i podczas zawodów nie popełniła ani jednego błędu. Wtedy zrozumieliśmy, że naprawdę odnalazła swoje miejsce.
Mama do dziś z podziwem wspomina tempo, w jakim córka przyswajała kolejne elementy choreografii.
– Oglądała nagrania, ćwiczyła sama w domu i zapamiętywała wszystkie ruchy. Dla mnie to było coś niesamowitego.
W sezonie przygotowań do mistrzostw Europy Elina trenowała nawet pięć razy w tygodniu. Pojedyncze treningi trwały od dwóch do czterech godzin.
– To setki powtórzeń i nieustanne dopracowywanie każdego elementu. Cheerleading wymaga ogromnej siły, sprawności, dyscypliny i wytrwałości. Oczywiście są w nim elementy tańca, ale to tylko część całej dyscypliny – podkreśla Ilona Ostrovska.
„Mamo, wolę dodatkowy trening niż korepetycje”
O tym, jak bardzo cheerleading stał się częścią życia Eliny, najlepiej świadczy historia, którą jej mama wspomina z uśmiechem.
Dziewczynka bardzo dobrze radzi sobie w szkole, jednak przed wakacjami rodzice zaproponowali jej korepetycje z matematyki.
Jej odpowiedź była natychmiastowa.
– Powiedziała: „Mamo, lepiej przeznacz te pieniądze na dodatkowe treningi. Matematykę nadrobię sama”.
Dla rodziców był to kolejny dowód na to, że sport nie jest chwilowym zainteresowaniem.
– Kiedy dziecko ma taką pasję i jasno określony cel, jako rodzice chcemy zrobić wszystko, żeby pomóc mu spełniać marzenia.
Sama Elina przyznaje, że pogodzenie szkoły z treningami nie sprawia jej większych trudności.
– W szkole dobrze się uczę, mam też czas wolny. Zdążę się pobawić, a czasami są takie dni, kiedy nie mam ani treningu, ani szkoły – mówi.
Największym przeciwnikiem bywa własna głowa
Choć na zawodach wszystko wygląda lekko i efektownie, droga do perfekcyjnego występu często prowadzi przez chwile zwątpienia.
– Kiedy coś jej nie wychodzi, próbuje raz, drugi i trzeci. Chciałaby, żeby wszystko udawało się od razu. Czasem złości się na siebie, ale po chwili wraca do treningu i znów daje z siebie wszystko – mówi mama Eliny.
Jednym z najtrudniejszych momentów podczas przygotowań do mistrzostw Europy był element choreografii wymagający pełnego zaufania między zawodniczkami. Elina miała wysoko wyskoczyć, a druga dziewczynka przebiec pod nią. Przez blisko dwa miesiące obie nie potrafiły przełamać psychicznej bariery.
– Trener powtarzał im, że problem nie leży w umiejętnościach, tylko w głowie. W końcu uwierzyły, że potrafią to zrobić, i od tego momentu wszystko zaczęło wychodzić. To pokazało nam, że w cheerleadingu równie ważna jak sprawność fizyczna jest odporność psychiczna.
Marzenie, które spełniło się w Chorwacji
Do Novigradu rodzina jechała z nadzieją, ale bez pewności, że uda się stanąć na najwyższym stopniu podium.
Konkurencja była niezwykle silna. W mistrzostwach Europy uczestniczyły reprezentantki wielu krajów, między innymi Włoch, Niemiec, Portugalii, Łotwy i Litwy.
Dodatkowo przed samym startem kontakt rodziców z zawodniczkami był mocno ograniczony.
– Trenerzy starają się, żeby dzieci były maksymalnie skupione. Spotkanie z rodzicami tuż przed występem mogłoby je rozproszyć.
Mama Eliny zobaczyła córkę dopiero na chwilę przed kolejnym startem.
– Miała zaledwie około dziesięciu minut, żeby przebrać się do występu w duecie. Trzeba było zmienić strój, poprawić fryzurę, przygotować makijaż i ozdoby. To było bardzo intensywne dziesięć minut.
Rodzina nie wywierała na dziewczynce presji.
– Od początku powtarzaliśmy jej, że najważniejsze jest to, żeby dała z siebie wszystko. Oczywiście marzyliśmy o pierwszym miejscu, ale nigdy nie mówiliśmy, że musi wygrać. Sam udział w mistrzostwach Europy był już ogromnym osiągnięciem.
Kiedy na tablicy wyników pojawiły się końcowe rezultaty, emocje były ogromne.
Nie chodziło jedynie o złoty medal.
Duet Eliny Ostrovskiej i Sabriny Gasanovej zwyciężył z przewagą blisko 27 punktów nad drugim miejscem, co w tej dyscyplinie jest wynikiem niezwykle rzadko spotykanym.
– Byliśmy niezwykle szczęśliwi i dumni – wspomina Ilona Ostrovska.
„Wow, mamy mistrzynię Europy!”
Po powrocie z Chorwacji życie Eliny nie wywróciło się do góry nogami. Dziesięciolatka nadal jest tą samą skromną dziewczynką, która po lekcjach biegnie na trening i z radością ćwiczy kolejne układy. Zmieniło się jednak otoczenie – o jej sukcesie szybko dowiedzieli się nauczyciele, koledzy i znajomi.
– Elina jest bardzo skromną osobą. Nie lubi być w centrum uwagi i nie mówi zbyt wiele o swoich sukcesach, bo trochę się tego wstydzi – mówi Ilona Ostrovska.
Wieść o zdobyciu mistrzostwa Europy błyskawicznie dotarła do szkoły. Gratulacje napływały z każdej strony – od nauczycieli, kolegów z klasy, rodziny i przyjaciół.
– Otrzymaliśmy naprawdę mnóstwo wiadomości i telefonów z gratulacjami. Wszyscy byli bardzo dumni i powtarzali: „Wow, mamy mistrzynię Europy!”.
Szczególnie zapadły jej w pamięć słowa jednej z nauczycielek, która od lat obserwuje rozwój Eliny.
– Powiedziała kiedyś, że Elina jest „człowiekiem sceny i człowiekiem ciężkiej pracy”. Dodała też, że wcale nie dziwi jej ten sukces, bo wie, ile wysiłku, determinacji i serca wkłada we wszystko, co robi.
To właśnie te słowa najlepiej oddają drogę, którą przeszła młoda zawodniczka. Za sukcesem nie stoi przypadek ani szczęście, lecz codzienna, systematyczna praca.
Cheerleading to znacznie więcej niż efektowny występ
Choć cheerleading zdobywa coraz większą popularność na świecie, wciąż wiele osób postrzega go wyłącznie przez pryzmat występów podczas wydarzeń sportowych. Zdaniem mamy Eliny to jeden z największych stereotypów, z jakimi spotykają się zawodnicy.
– Cheerleading często wciąż traktowany jest bardziej jako zajęcia taneczne niż pełnoprawny sport. A przecież za kilkuminutowym występem stoją lata ciężkiej pracy, ogromna dyscyplina i wiele wyrzeczeń. Chciałabym, żeby świadomość tego była znacznie większa.
– Szkoda, że na Litwie cheerleading nadal nie jest postrzegany jako oficjalna dyscyplina sportowa. Przez to znacznie trudniej jest ubiegać się o dofinansowanie czy wsparcie ze strony samorządów i innych instytucji. Często traktuje się go bardziej jako zajęcia taneczne niż sport wyczynowy – mówi.
Inaczej wygląda na przykład sytuacja w Polsce. Od 2018 roku działa tam Polski Związek Sportowy Cheerleadingu, który odpowiada za rozwój dyscypliny, organizację mistrzostw kraju oraz powoływanie reprezentacji narodowej. Dzięki temu cheerleading funkcjonuje na takich samych zasadach jak wiele innych dyscyplin sportowych.
Sama Elina również chciałaby zmienić sposób, w jaki ludzie myślą o tej dyscyplinie.
– To nieprawda, że cheerleading to tylko taniec z pomponami. Są różne jego odmiany. W jednej używa się pomponów, a w innej wykonuje się bardzo trudne elementy i trzeba mieć naprawdę duże umiejętności – tłumaczy.
Mama Eliny zaznacza również, że wiele nieporozumień wynika z tego, że istnieją różne style i federacje cheerleadingu, które znacząco różnią się od siebie.
– Startujemy w zawodach organizowanych według zasad federacji ECA. Wiele osób kojarzy cheerleading wyłącznie z efektownymi pokazami podczas meczów lub z widowiskowymi piramidami i akrobacjami. Tymczasem istnieją różne style tej dyscypliny. W naszej konkurencji większy nacisk kładzie się na precyzję ruchu, technikę, synchronizację i choreografię, podczas gdy w innych dominują wysokie wyrzuty, piramidy czy elementy akrobatyczne wykonywane w powietrzu.
Marzenia się spełniają, ale tym, którzy ciężko pracują
Zapytana o moment, który najbardziej zapamiętała z wszystkich zawodów, w których uczestniczyła, Elina nie ma żadnych wątpliwości.
– Najbardziej zapamiętałam mistrzostwa Europy, bo bardzo długo się do nich przygotowywaliśmy. Dużo trenowaliśmy i ciężko pracowaliśmy, żeby wygrać.
A kiedy usłyszała, że zdobyła złoty medal?
– Byłam bardzo szczęśliwa i bardzo wdzięczna.
Mimo młodego wieku doskonale wie, że sukces nie przychodzi sam. Jej recepta jest prosta.
– Trzeba dużo trenować, dużo odpoczywać i wierzyć w siebie.
Dla Eliny to jednak dopiero początek.
Jej kolejnym marzeniem nie jest wyłącznie zdobywanie następnych medali. Chciałaby kiedyś stanąć po drugiej stronie sali treningowej i zostać trenerką, inspirując kolejne pokolenia młodych zawodniczek.
Bo jak sama udowodniła, marzenia naprawdę się spełniają. Trzeba tylko odważyć się zrobić pierwszy krok i każdego dnia konsekwentnie pracować na ich realizację.
