Dzisiaj Kościół Katolicki obchodzi Niedzielę Palmową, rozpoczynającą obchody Wielkiego Tygodnia. Oznajmia tydzień do nastąpienia Wielkanocy.
Niedziela Palmowa w tradycji chrześcijańskiej jest nazywana Niedzielą Męki Pańskiej. W polskiej tradycji ludowej spotykana jest nazwa Kwietnej lub Wierzbnej. W zwyczajach ludowych obok wpływu obrzędów chrześcijańskich etnolodzy dostrzegają symbole dawnych wierzeń pogańskich związanych z rytuałami wiosennymi.
Uroczystość została ustanowiona na pamiątkę wjazdu Jezusa Chrystusa do Jerozolimy, podczas którego mieszkańcy miasta witając machali gałązkami palmowymi. Rzucali również mu pod nogi palmowe liście.
Podczas liturgii jest odczytywany ewangeliczny opis przybycia Jezusa Chrystusa do Jerozolimy.
Głównym symbolem uroczystości są ręcznie wykonane palmy. Zwykle są tworzone z gałązek wierzbowych, często upiększonych bukszpanem, barwinkiem, cisem, widłakiem albo kwiatami z papieru. Najważniejszym elementem są wierzbowe witki.
Z kolei wierzba jest symbolem odradzającego się życia po zimie. Według wierzeń ludowych, tzw. „bazie”, „kotki” czy „kocanki” posiadają mocną siłę, ponieważ wiosną pojawiają się jako pierwsze i niosą nadzieję na nowe życie.
Na Litwie jest częste zabieranie gałęzi jałowca lub ozdobnych palm do kościoła, aby tam je poświęcić. Wierzy się, że w taki sposób błogosławione rośliny przez cały rok będą chronić dom przed złem i pechem. Po powrocie z kościoła wierni delikatnie biją palmą członków rodziny, którzy nie byli na nabożeństwie. Nie jest to jednak kara, a wyłącznie życzenie dobrego zdrowia.
Wierzy się również, że gałązki wierzbowe z palm wielkanocnych posiadają właściwości lecznicze. Domownicy po zakończeniu mieli połknąć jedną bazię, która miała chronić od chorób gardła i bólu zębów. Bazie podawano też z paszą zwierzętom, aby zabezpieczyć je przed chorobami.
Osoby starsze ustawiają wierzbowe witki podczas burzy, by chroniły od uderzenia piorunów i pożaru. Uderzano również nimi bydło, które po raz pierwszy wyszło na pastwisko. Rolnicy wykorzystują je podczas orki, by chroniły rośliny przed wyschnięciem, gradem, szkodnikami i zapewniły wysokie plony.
Po przygotowaniu palmy w następnym roku starą palono, ponieważ była przedmiotem błogosławionym.
Tradycja tworzenia palm ze świerka karłowatego przed Niedzielą Palmową ma wielowiekową tradycję na Wileńszczyźnie.
