Mimo że słowo „wolontariat” już od dawna nie wywołuje zmieszania na twarzy, na niesienie pomocy wolontariackiej wciąż decydują się nieliczni. Szczególnie jeżeli chodzi o bycie wolontariuszem w placówkach, gdzie kontakt z osobami chorymi jest niezwykle intensywny, żywy i niekoniecznie przyjemny. Wiedzą o tym najlepiej dwie wspaniałe bohaterki dzisiejszego programu – Czesława Sinkiewicz, koordynatorka wolontariatu w wileńskim Hospicjum im. bł. ks. Michała Sopoćki, oraz Iwona Ostrowska, pracowniczka opieki osobistej w Centrum Dziennego Pobytu Osób Niepełnosprawnych „Šviesa“. Zdaniem naszych rozmówczyń, być wolontariuszem – to jak wyciągnąć szczęśliwy los na loterii, bowiem dzięki temu pomagasz nie tylko innym, ale przede wszystkim sobie.

Red. Dariusz Malinowski

Kas geresnio, kaimyne? Skirtingi savanorystės atspalviai. Kaip savanoriškas darbas kitų labui keičia mūsų požiūrį į save ir supantį pasaulį.

Nors žodis „savanorystė“ jau seniai nekelia sumišimo veide, vis dar nedaugelis ryžtasi savanoriauti. Ypač kai kalbama apie savanoriavimą ten, kur kontaktas su sergančiais žmonėmis yra itin intensyvus, gyvas ir nebūtinai malonus. Tai geriausiai žino dvi nuostabios šiandienos laidos herojės – Vilniaus Pal. kun. Mykolo Sopočkos hospiso savanorių koordinatorė Česlava Sinkevič ir Dienos centro „Šviesa“ individualios priežiūros darbuotoja Ivona Ostrovska. Mūsų pašnekovių teigimu, būti savanoriu – tai tarsi laimėti loterijoje, nes per savanorystę ne tik padedame kitiems, bet ir patiems sau.

Red. Dariusz Malinowski